jej decyzji.
Obwiniałam siebie.
Zastanawiałam się, czy byłam złym dzieckiem.
Później zrozumiałam, że dziecko nie powinno brać odpowiedzialności za decyzję dorosłego człowieka.
Teraz jednak wszystkie te emocje wróciły jednocześnie.
Rodzina mówiła: „Musisz jej wybaczyć”
Kiedyopowiedziałam bliskim o sytuacji, zdania były podzielone.
Jedni uważali, że powinnam natychmiast pojechać do szpitala.
– Bez względu na wszystko jest twoją matką – usłyszałam.
Inni patrzyli na sprawę zupełnie inaczej.
– Nie masz wobec niej długu tylko dlatego, że cię urodziła.
I właśnie wtedy zrozumiałam coś ważnego.
Decyzja nie mogła należeć do rodziny. Musiała należeć do mnie.
Pojechałam
